Categorie: Podcast

Posted on by

Marc Bossuyt: ‘Europese rechters zorgen voor asielcrisis’

[podcast_subscribe id=”4645″]

Marc Bossuyt, gewezen Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen van België, is te gast in de #ErtsbergPodcast. Hij legt uit waarom de Brusselse rechtbanken fedasil veroordelen voor gebrek aan opvang van asielzoekers. Hij meent ook dat er geen reden is om Sammy Mahdi hiervoor te vervolgen. De eventuele uitstap van de UK uit het Europees verdrag voor de mensenrechten is te vermijden indien men de interpretatie van de Europese rechters herdefinieert.

[podcast_subscribe id=”4645″]

Posted on by

Siegfried Bracke: ‘Ontwijken van het debat zorgt juist voor polarisatie’

Siegfried Bracke

[podcast_subscribe id=”4645″]

Een hartkreet van Siegfried Bracke: de vraag om een open debat. Vlaanderen heeft nood aan een open debat waarin de werkelijkheid niet telkens met dezelfde bril wordt bekeken. In zijn nieuwe boek Open het debat! schrijft Bracke met zijn kritische pen over alles wat hem bijgebleven is uit een rijkgevuld leven vol gulzig lezen, kijken en luisteren. In deze podcast vertelt hij meer over zijn nieuwe boek en zijn visie op onze samenleving. 

De rode draad: open het debat 

De rode draad doorheen het boek is dat Bracke de lezer wil doen nadenken over het belang van een open debat. In onze Vlaamse werkelijkheid is er veel te weinig debat, vindt Bracke. ‘Het debat dat ik voor ogen heb moet het resultaat zijn van een open manier om naar de wereld te kijken.’ Bracke was jarenlang journalist en trachtte altijd met een open en bijgevolg kritische blik naar de werkelijkheid te kijken. Die kritische zin verdwijnt steeds meer uit onze maatschappij en er wordt steeds minder geluisterd naar de andere kant van het verhaal. Volgens Bracke is het tijd om dit te veranderen. ‘We moeten dit doen om in een betere samenleving terecht te komen.’ 

Waar iedereen hetzelfde denkt wordt weinig nagedacht, een uitdrukking die volgens Bracke helemaal klopt. Het is belangrijk om vanuit een helikopterperspectief ook de andere kant van het verhaal te bekijken. Zeker in de media is er werk aan de winkel. Veel van de problemen rond het eenheidsdenken hebben te maken met groepsdruk. Er lopen heel wat mensen rond op de VRT-redactie die qua gedachtengoed aansluiten bij N-VA maar omwille van groepsdruk hier in alle mogelijke talen over zwijgen, zegt Bracke. 

Binnen en buiten de media 

Door een gebrek aan debat in de media ontstaan er allerlei epifenomenen waardoor de regels van het beschaafd debat niet meer gevolgd worden. Degene die het debat weigeren willen zogezegd polarisatie vermijden maar paradoxaal genoeg ontstaat de polarisatie juist door het weigeren van het debat, benadrukt Bracke. 

De coronacrisis is het voorbeeld bij uitstek waarin het debat uit de weg werd gegaan. Bracke wil nog mild zijn voor de eerste maanden, omdat niemand wist wat er te gebeuren stond, maar daarna is het debat in de openbare omroep echte regimepers geworden. ‘Ook naar de antivaxbeweging had men moeten luisteren.’ De VRT is een overheidsinstrument gefinancierd met belastinggeld. Het merkwaardige is dat de politiek zich hier ver vandaan wil houden terwijl de openbare omroep de op één na grootste overheidsinstelling is waar mensen het meest mee te maken krijgen, na het onderwijs. Bij het kijken en luisteren naar de VRT krijgen Vlamingen te maken met overheidsbestuur en toch zien we dat de politiek zijn handen hiervan afhoudt. Bracke geeft hiermee kritiek op de politiek inclusief de N-VA. 

Wat met internet en sociale media?

De tijd dat het politiek debat enkel via de klassieke kanalen verliep is reeds lang verloren. Zien we online dezelfde enge blik op de werkelijkheid terugkeren als via de klassieke media? Deels wel, maar het nadeel van internet is meteen ook het voordeel. ‘Er bestaat zoveel materiaal dat het moeilijk is om je weg hierin te vinden.’ Het belang van goede journalistiek valt ook niet te onderschatten. Journalistiek een vak, zegt Bracke. ‘Als lezer kan je door een journalist worden meegenomen op een betrouwbare manier.’ Politieke partijen hechten veel belang aan hoe ze op het internet kunnen scoren, terwijl er al voldoende bewezen is dat dit onbetrouwbaar is en sterk beïnvloed wordt door allerlei algoritmen. Een betrouwbare gids zoals een journalist blijft dan nodig, benadrukt Bracke. 

Meerdere lagen van zijn identiteit 

Bracke heeft er een rijkgevulde carrière opzitten. Maar net zoals onder zijn journalistiek leven heeft hij ook onder zijn politiek leven een streep getrokken. Bracke noemt zichzelf nu vooral een geëngageerd waarnemer. ‘De bedoeling van dit boek is om mensen te laten nadenken, dat is alles.’ Het is een groot compliment als ik hoor dat mensen stof tot nadenken kregen na het lezen van mijn boek, zegt Bracke. 

Het boek 'Open het debat!' is te koop in de Ertsberg boekenwinkel
Posted on by

Stijn Baert: ‘Jobcreatie: overheid moet richting aanbodsgericht beleid evolueren’

[podcast_subscribe id=”4645″]

De hervorming van de arbeidsmarkt blijft een hot topic. Iedereen is het erover eens dat er dringend werk moet gemaakt worden van een hervorming, maar hoe die er dan moet uitzien zorgt voor discussie. In deze podcast geeft Stijn Baert, arbeidsmarktdeskundige en professor aan de Universiteit Gent, meer uitleg over de noden van onze arbeidsmarkt. 

Meer werkzoekenden of meer inactieven? 

De leeftijdsgroep 25- tot 64-jarigen kan duidelijk ingedeeld worden in een groep inactieven, een groep werkenden en een groep werkzoekenden. Dat maakt internationale vergelijking mogelijk. Als we die groep in België bekijken is 74% aan het werk, 3 tot 4% werkzoekend en 22 tot 23% inactief. Er zijn dus heel wat mensen die geen job hebben en er ook geen zoeken. In vergelijking met andere Europese landen is België één van de slechtste leerlingen van de klas wat het aantal inactieven betreft. Van de 27 Europese landen stranden we op plaats 23. Enkel landen als Kroatië en Griekenland doen het nóg slechter. Wat het aantal werkzoekenden betreft scoren we wel beter. Het beleid heeft lang gefocust op het verminderen van het aantal werkzoekenden, waardoor we op de tiende plaats eindigen.

Het grote verschil zit dus in ons aantal inactieven, zegt Baert. Die grote groep mensen die buiten de arbeidsmarkt vallen, doet voor een groot deel beroep op onze sociale zekerheid. Gidsland Zweden, waar het aantal inactieven veel lager is, kan daardoor met een vergelijkbare belastingdruk veel meer overheidskwaliteit aanbieden. Als België de werkzaamheid wil verhogen, zal het beleid vooral moeten focussen op het aantal inactieven, in plaats van zich blind te staren op het aantal werkzoekenden, benadrukt Baert. 

Het topje van de ijsberg 

De jarenlange focus van het beleid op het aantal werkzoekenden in plaats van op het aantal inactieven, heeft het probleem misschien net groter gemaakt. De poorten naar de werkloosheid werden beetje bij beetje gesloten, maar de poorten naar de inactiviteit werden juist wagenwijd opengezet. Denk daarbij aan het vervroegd pensioen of de ziekteverzekering. Wie vroeger werkzoekende was, heeft zich vaak naar de groep inactieven verplaatst, merkt Baert op. ‘Het percentage langdurig zieken is ondertussen zelfs hoger dan het aantal werkzoekenden.’ 

Met een werkzaamheidsgraad van 74% zitten we duidelijk onder het Europese gemiddelde. Ja, onze werkzaamheidsgraad vandaag is hoger dan ooit, maar het Europese gemiddelde is nóg sneller gestegen. De kloof met de andere Europese landen is dus zeker nog niet gedicht, benadrukt Baert. ‘Dat is vooral een probleem voor onze sociale zekerheid.’ Het is goed dat de regering hier eindelijk aandacht aan besteedt, maar het is tegelijk jammer dat er amper concrete beleidsmaatregelen volgen. Het beste voorbeeld is het Waalse regeerakkoord, waarbij de doelstelling om de werkzaamheidsgraad op te krikken werd vooropgesteld met oude recepten die amper doeltreffend zijn. ‘Ook in het federale akkoord zijn er geen concrete maatregelen afgeklopt.’ 

De overheid en jobcreatie 

Hoe kan de overheid voor meer jobcreatie zorgen? Heel wat jobs zitten in de privésector en het is niet wenselijk om over te gaan naar een maatschappij waar louter de overheid werk aanbiedt. Toch kan de overheid invloed hebben op de jobcreatie, zegt Baert. Als de overheid te veel jobs creëert binnen het overheidsapparaat zelf, moet dat gefinancierd worden door hogere belastingen. Dat is nadelig voor de economie en het investeringsklimaat.

Gegeven onze hoge inactiviteit is het duidelijk dat er een aanbodsgericht beleid nodig is. De overheid moet geen jobs creëren binnen de privésector via subsidies, maar door het prikkelen van mensen die buiten de arbeidsmarkt staan. Werken aantrekkelijker maken dan niet werken dus. Een verschuiving van belastingen kan werken aantrekkelijker maken, benadrukt Baert. Verder moeten ook de poorten van de arbeidsmarkt zoals het vervroegd pensioen beter bewaakt worden. 

Ugent @ work: Onderzoek naar de arbeidsmarkt  UGent @ Work verenigt 29 professoren uit zeven UGent-faculteiten en twaalf UGent-vakgroepen die onderzoek doen rond werk en arbeidsmarkt. Het is meer dan een ad-hoc samenwerking, het is de bedoeling om ons echt toe te leggen op maatschappelijke vraagstukken over werk en arbeidsmarkt, zegt Baert. ‘Op die manier kan er door ons onderzoek een duidelijkere puzzel gelegd worden.’ De ambitie is om de belastingbetaler meer waar voor zijn geld te geven. 

Posted on by

Pinar Akbas: ‘De Turkse gemeenschap is niet geëmancipeerd’

Pinar Akbas

[podcast_subscribe id=”4645″]

Pinar Akbas schrijft al enkele jaren columns over diversiteit, vrouwenrechten, multicultuur en integratie. Afgelopen maand verscheen haar eerste boek bij Ertsberg. Niran en ik is een authentiek verhaal met autobiografische elementen over twee sterke vrouwen van Turkse afkomst die niet geloven in een lot maar in hun eigen veerkracht. In deze podcast vertelt Akbas meer over haar boek en haar eigen verhaal.  

Fictie en autobiografie 

Niran en ik

Het boek Niran en ik is een autobiografictie, een mengvorm van fictie en biografie. Het boek is autobiografisch maar bevat fictieve elementen, vooral in de vorm van anekdotes. Akbas begon aan het boek in 2019 en had eerst de idee om over haar eigen moeder en zichzelf te schrijven. Oorspronkelijk ging het dus vooral een autobiografisch verhaal zijn. Door de praatsessies met mijn moeder heen kwamen er ook andere verhalen naar boven, anekdotes die ze zelf had meegemaakt en waar ook andere vrouwen bij betrokken waren, zegt Akbas. ‘Die elementen werden ook aan het boek toegevoegd waardoor het meer dan een autobiografie is.’ 

Ondanks de fictieve elementen geeft Akbas in het boek toch een heel stuk van zichzelf bloot. Zo worden er heel wat persoonlijke dingen uit de doeken gedaan over de relatie met haar moeder. Het was zeker niet altijd makkelijk om dit te doen, benadrukt Akbas. ‘Groei betekent emancipatie en emancipatie komt met strijd.’ Akbas en haar moeder zijn nog steeds verwikkelt in een emancipatiestrijd. Die strijd is altijd persoonlijk en sterk afhankelijk van de persoon. De moeder van Akbas groeide niet op in Vlaanderen maar in Anatolië, in tegenstelling tot Akbas zelf die hier opgroeide. Ondanks dit verschil zijn er belangrijke parallellen te trekken tussen het leven van Akbas en haar moeder. Beide vrouwen hebben dezelfde strijd moeten voeren. ‘Dat was zeer confronterend en emotioneel.’ 

Een spiegel voor de samenleving 

Het boek gaat niet enkel over één gezin maar over een hele gemeenschap in Vlaanderen, benadrukt Akbas. ‘Tradities en rolpatronen staan in die gemeenschap nog steeds voorop.’ Het patriarchaat wordt nog steeds levendig in stand gehouden, ook door vrouwen. Volgens Akbas heeft dit patriarchaat ook niets met geloof te maken maar is het cultuurgebonden. Daarnaast vindt Akbas dat de meeste Vlamingen de Turkse gemeenschap ook niet kennen, ondanks de reeds lang vervlogen eerste migratiegolf. Vlamingen vinden Turken enorm geëmancipeerd, wat ook zo is op vlak van arbeid en ondernemerschap, zegt Akbas. ‘Turken studeren en werken en hebben hier een mooi leven opgebouwd.’ Ondanks deze emancipatie worden oude tradities toch nog steeds in stand gehouden door de tweede en derde generatie migranten. ‘Vlamingen zijn hier vaak niet van op de hoogte.’ 

De rol van de vrouw in de Turkse gemeenschap

In haar boek wijst Akbas er regelmatig op dat de opvoeding van jonge Turkse meisjes beperkend aanvoelt. De rol van meisjes en vrouwen is er vooral op gericht om een goede echtgenote en moeder te worden. Door dit aan te kaarten wil Akbas geen afbreuk doen aan de keuze van vrouwen om huismoeder te worden, maar wijzen op de beperking aan vrijheid en ambitie die wordt opgelegd. Akbas heeft dit ook zelf meegemaakt in haar opvoeding. ‘Ik mocht wel studeren maar de wereld niet verkennen.’ Haar ouders hebben dit patroon deels willen doorbreken maar zijn daar niet helemaal in geslaagd. Die dualiteit merkte ze zelf doorheen haar opvoeding. ‘Mijn broer mocht uitgaan maar ik mocht dat niet terwijl hij in zekere zin meer risico nam dan ik.’ Als jonge Turkse vrouw kreeg ik het voordeel van de twijfel niet, zegt Akbas. Turkse vrouwen worden tijdens hun opvoeding geconditioneerd om zich zeer voorzichtig te gedragen in de publieke ruimte. Helaas zijn deze problemen in de Turkse gemeenschap nog steeds brandend actueel. 

Ruimte voor verbetering?

Akbas vreest dat er weinig ruimte voor verbetering is wanneer het over de positie van de vrouw gaat binnen de Turkse gemeenschap. ‘Ik sta er alleen voor en ben eerder pessimistisch.’ Sinds het verschijnen van het boek kreeg Akbas ook heel wat negatieve reacties van de Turkse gemeenschap. ‘Die reacties kwamen niet enkel van jonge Turkse mannen maar ook van Turkse vrouwen.’ Tradities mogen zeker in stand gehouden worden maar de vrouwonvriendelijke tradities moeten in vraag gesteld worden. Die nuance wil ik blijven maken, benadrukt Akbas. 

Niran en ik is te koop in onze Ertsberg boekenwinkel

Posted on by

Carl Devos: ‘Een zomerakkoord is beter dan nog twee jaar verder aanmodderen’

[podcast_subscribe id=”4645″]

Al weken- en zelfs maandenlang verkondigt Carl Devos hetzelfde in zijn columns: de federale regering werkt niet zoals die zou moeten werken en de ambitie staat op een laag pitje. Kan een zomerakkoord oplossingen bieden? In deze podcast geeft Carl Devos meer uitleg. 

Bezorgdheid of cynisme?

In zijn column in Knack schreef Peter Casteels dat Carl Devos al wekenlang dezelfde opinies publiceert wanneer het over de federale regering gaat. Casteels benadrukte dat Carl Devos veruit de beste politieke analist is in Vlaanderen, maar dat zijn steeds terugkerende opinie over de gang van zaken op het federale niveau getuigt van een licht cynisme.

Devos is het hier niet helemaal mee eens en benadrukt niet cynisch te worden. Dat de federale regering niet werkt zoals het zou moeten, weten we ondertussen allemaal, zegt hij. Maar dat betekent niet dat de verkiezingsuitslag al vastligt. ‘Als er een aantal zaken wijzigen, is er nog steeds een goede afloop mogelijk.’ Devos is dus niet cynisch, maar bezorgd.

Er zit inderdaad herhaling in zijn columns, maar dat ligt aan de werkelijkheid. Niet aan Devos zelf. Er zijn dossiers die compleet zijn vastgelopen op het federale niveau. Daarom is het belangrijk om de pen vast te houden. 

Doorstart voor Vivaldi 

Devos is voorstander van een doorstart van de federale regering waarin er nog akkoorden worden gemaakt in een aantal belangrijke dossiers. ‘Op die manier is er nog beleid en daadkracht mogelijk op het einde van de legislatuur van deze regeerperiode.’ Kiezers zullen na een doorstart meer overtuigd zijn om voor een meerderheidspartij te stemmen dan wanneer ze blijven aanmodderen. De Vivaldi-regering kan onmogelijk nog twee jaar verder doen zoals ze nu bezig zijn en elkaar voortdurend de loef afsteken. Het idee van een groot zomerakkoord kan hopelijk het tij keren, al is Devos er niet van overtuigd dat de werven die nu voorliggen voldoende ambitieus zijn. Er zit een stuk in over de arbeidsmarkt en pensioenen, maar onvoldoende om voor de hervormingen te zorgen die we nodig hebben. 

Is een zomerakkoord dan een herziening van het regeerakkoord? Devos vindt van niet, aangezien het niet alle punten uit het regeerakkoord vernoemt. Indien men dat wel zou doen, ligt alles opnieuw op tafel. Sommige politici pleiten voor een volledige herziening van het regeerakkoord, maar volgens Devos zal dit niet gebeuren omdat alles dan opnieuw moet onderhandeld worden. ‘Het idee om het regeerakkoord te herschrijven is echter niet zo gek.’ Het huidige regeerakkoord is snel onderhandeld, heel beknopt en geschreven in een andere tijd. 

Wat met de Vlaamse regering?

De Vlaamse regering draait beter dan Vivaldi, maar bereikt niet wat ervan verwacht werd, zegt Devos. ‘Ook de Vlaamse regering is geen walhalla van goed bestuur.’ Het stikstofdossier heeft de pijnpunten in de Vlaamse regering blootgelegd. Bart De Wever zag een coalitie tussen N-VA, Open Vld en CD&V lang als zijn droomcoalitie maar ook de regering Michel heeft niet bereikt wat ervan verwacht werd. ‘De fiscale hervorming is blijven steken in de taxshift en heel wat andere werven zijn onaangeroerd gebleven.’ 

Op het Vlaamse niveau zal er geen zomerakkoord komen. Er is al een krokusakkoord waar dossiers zoals het stikstofakkoord en de bouwshift werden verduidelijkt. Op korte termijn naar een zomerakkoord overgaan zou slechte reclame zijn, omdat het dan lijkt alsof de regering van de ene in de andere crisis rolt. 

Kieswethervorming 

Een belangrijke vraag na 2024 zal zijn of er een sanering van het partijlandschap moet komen via een kieswethervorming. Niemand gelooft in vrijwillige fusies tussen partijen en gemeenten, zoals dat nu gebeurt. We moeten terug naar een partijlandschap met 2 tot 3 grote partijen die stevig in het zadel zitten, waardoor ze risico’s durven nemen en een langetermijnvisie kunnen uitwerken. ‘Nu vertonen heel wat partijen risicovermijdend gedrag en verkeren ze in een overlevingsmodus, uit angst om nog meer kiezers te verliezen.’ Een hervorming van het partijlandschap via een kieswethervorming moet zorgen voor grotere en stabielere formaties met een langetermijnvisie, aldus Devos. 

Hoe moet die kieswethervorming er dan uitzien? Hij denkt aan een meerderheidsstelsel, in plaats van het zeer proportionele stelsel dat we nu hebben. Wij hebben een cultuur van proportionaliteit, dus een meerderheidsstelsel zal nooit even ver gaan als in het Verenigd Koninkrijk. Tussenvormen zijn wel mogelijk. In de Wetstraat gaan er steeds meer stemmen op om naar grotere kieskringen te gaan, in plaats van louter de provinciale zoals we nu kennen. Provinciale kieskringen kunnen dan gecombineerd worden met een grotere Vlaamse kieskring of zelfs een federale kieskring. 

Posted on by

Bert De Munck: ‘Ethisch politiek debat over de coronamaatregelen is nooit gevoerd’

Bert De Munck

[podcast_subscribe id=”4645″]

De coronapandemie heeft een ongemakkelijke waarheid blootgelegd: er zijn grenzen aan het menselijke vermogen om de natuur te beheersen. In zijn boek Leven en laten leven: een kritische geschiedenis van de pandemie laat auteur Bert De Munck zijn licht schijnen op de coronadebatten van de afgelopen twee jaar. Hij haalt daarbij vaak de mosterd bij Michel Foucault, stamvader van het postmodernisme. 

Een postmodernistisch boek?

Het postmodernisme stelt het bestaan van een absolute waarheid ter discussie. De ideeën van Foucault komen regelmatig aan bod maar toch zou De Munck zijn boek niet omschrijven als postmodernistisch. Postmodernisme wordt vaak gezien als een stroming die vraagtekens plaatst bij de wetenschap, maar dat is in dit boek niet het geval. De Munck combineert een historisch perspectief met een wetenschappelijk-filosofisch perspectief waarbij hij onderzoekt hoe wetenschappelijke evoluties kunnen verklaren wat er tijdens de coronapandemie is gebeurd. De wetenschap heeft veel positieve zaken gerealiseerd maar tegelijk zijn er ook evoluties merkbaar die kunnen verklaren waarom we met een enge blik naar de pandemie keken, zegt De Munck. ‘In de pandemie zijn er maatregelen geweest die moeilijk te rechtvaardigen zijn.’ Ook het CST behoorde voor de Munck tot de groep van maatregelen die we beter niet genomen hadden. ‘We moeten oog hebben voor de rol van de wetenschap in deze tunnelvisie.’ 

Relativering van de absolute waarheid en het blinde geloof

Foucault sprak regelmatig over de term biopolitiek, wat verwijst naar het politiek mechanisme waarin er een sterke focus is op het louter biologische welzijn van de bevolking. Experts hebben een grote impact op deze dynamiek en beïnvloeden de verwachtingen van de mensen ten aanzien van de politiek. Dit verklaart waarom er weinig aandacht was voor de mentale en sociale aspecten van het beleid, zegt De Munck. De drastische ingrepen die genomen werden zijn voor De Munck moeilijk te rechtvaardigen door de bedreiging waarmee we geconfronteerd werden. 

‘We zijn de horigen geworden van de technieken die ons juist hadden moeten bevrijden’, staat er op de achterflap van het boek. Met deze technieken wordt de wetenschappelijke vooruitgang en technologie bedoeld. Deze technieken werden heel lang als emanciperend gezien, zegt De Munck. We kregen meer controle over de natuur en onze gezondheid. ‘De idee dat technologie ten dienste staat van de mens en ons helpt om de natuur te controleren is sterk ingeworteld in ons denken.’ De pandemie was hopelijk een reality check om duidelijk te maken dat technologie ook kan onderdrukken, hoopt De Munck. 

Een kritische geschiedenis voorafgaand aan de pandemie

Het boek analyseert niet enkel de pandemie maar ook de periode voorafgaand aan de strenge coronamaatregelen. Er worden verschillende historische lagen weergegeven, zegt De Munck. ‘Elke episode van de laatste decennia heeft nieuwe instrumenten opgeleverd die klaarlagen voor dat het virus opdook.’ Ook de huidige pandemie zal nieuwe instrumenten opleveren, zoals het CST dat ieder moment terug kan bovengehaald worden. Daarnaast heeft De Munck ook aandacht voor het culturele aspect van de pandemie, zoals de angst voor virussen die wordt aangewakkerd door de media. Ons geloof in de vooruitgang en in het beheersen van de natuur vormen de laatste laag die besproken wordt in het boek.

Aanklacht van het individualisme 

Het boek opent het politiek-filosofische debat over individualisme versus het zorg dragen voor de anderen. Kritiek op het beleid werd vaak gezien als egoïsme. Volgens De Munck is dit een te eenzijdige visie, omdat ook de zorgsector is doordrongen van het neoliberale mechanisme. Het bestuur in de zorgsector is zeer bureaucratisch en ontsnapt niet aan de technocratische tendens. De mens hoort centraal te staan in de zorg, maar toch zijn er ook onmenselijke dynamieken aanwezig, vindt de Munck. ‘Dat verklaart waarom oudere mensen geen inspraak hadden over wat er met hen dient te gebeuren.’ In naam van de zorg voor oudere mensen werden er heel onmenselijke procedures toegepast.    

De Munck heeft zeker niet de bedoeling om alle coronamaatregelen als overbodig weg te zetten. Wel wil hij het debat verbreden. Het ethische debat over het primeren van het biologische aspect van de mens versus alle andere aspecten van het menselijke bestaan is niet gevoerd. Die discussie hadden we moeten voeren, benadrukt De Munck. 

Zullen we het anders doen?

De Munck is bevreesd voor een maatschappij waarin we in dezelfde spiraal terechtkomen wanneer er een nieuwe pandemie op ons afkomt. ‘Op dit moment zijn er weinig signalen dat we veel geleerd hebben uit de coronapandemie.’ Er zijn instrumenten aan de gereedschapskist toegevoegd die gemakkelijk kunnen gereactiveerd worden in een volgende pandemie. 

De Munck wil niet beargumenteren dat de overheid dictatoriaal was. Integendeel, de macht van de overheid is eerder beperkt maar er is weinig ruimte om dit toe te geven. De wetenschap en de media waren machtiger dan de overheid zelf, zegt De Munck. De overheid zit bevangen tussen deze dynamieken. 

Posted on by

Podcast: ‘Netjes op orde’ geschreven uit ervaring als opruimcoach

Meer dan anderen hebben mensen met autisme nood aan overzicht en orde. Een goede structuur geeft hen rust in hun hoofd en leven. Als professionele opruimbegeleider weet Gwendoline Van Balberghe als geen ander hoe ze zich kan verplaatsen in de leefwereld van mensen met autisme en ontwikkelde ze technieken om hen verder te helpen. In haar boek Netjes op orde leidt en begeleidt ze de lezer stap voor stap naar de juiste aanpak op basis van haar eigen persoonlijke ervaringen. In deze podcast van uitgeverij Ertsberg vertelt ze meer over haar handzame leerwerkboek.

Geen boek over autisme 

In eerste instantie is het boek geschreven voor begeleiders, familieleden en vrienden van mensen met autisme, zegt Van Balberghe. ‘Het is belangrijk om te kijken naar waar de knelpunten zitten bij deze mensen.’ Van Balberghe komt zelf regelmatig in aanraking met autisme. In bijberoep is ze opruimcoach, wat betekent dat ze mensen helpt en begeleidt in het creëren van overzicht en structuur in hun spullen en administratie. Iedereen kan beroep doen op de professionele hulp van Van Balberghe, maar voor haar boek koos ze ervoor om specifiek in te zoomen op haar ervaring met mensen met autisme. 

Het is geen boek over autisme, benadrukt Van Balberghe. ‘Zo zijn er genoeg boeken die wetenschappelijk benaderd worden.’ Het boek put uit de ervaring van Van Balberghe als opruimcoach met een link naar autisme. 

Een typisch probleem bij autisme?

Niet iedereen met autisme heeft moeite met opruimen en het creëren van structuur. ‘Sommigen mensen met autisme zijn zelfs heel sterk in opruimen.’ Wel is het zo dat mensen met autisme een ander denkpatroon hebben. ‘Vaak denken ze al enkele stappen verder dan mensen zonder autisme waardoor hun denkpatroon in zekere zin veel logischer is.’ Het boek kan ook een handig hulpmiddel zijn voor mensen met ADHD, hoogsensitiviteit of een burn-out. Maar in feite is het zelfs een praktisch instrument voor iedereen die het even niet meer ziet zitten, zegt Van Balberghe. ‘Iedereen kan met dit boek aan de slag.’ 

Aanpak als opruimcoach 

Wanneer Van Balberghe een hulpvraag als opruimcoach binnenkrijgt is het niet zo dat ze meteen alles gaat opruimen bij deze persoon. De eerste stap is een kennismakingsgesprek dat meestal telefonisch verloopt. Daarna verloopt alles vrijblijvend, sessie per sessie dus. Er zijn verschillende manieren om de zaken aan te pakken en in functie van de behoefte van de klant wordt er dan een oplossing gezocht, zegt Van Balberghe. 

Zeker bij personen met autisme is het belangrijk om de klant goed te leren kennen. Inlevingsvermogen in hun denkpatroon is belangrijk om als opruimcoach ondersteuning te kunnen bieden. De klik met de klant en het vertrouwen zijn belangrijk, als die er niet is dan stopt de samenwerking en wordt er naar een andere oplossing gezocht via een collega, zegt Van Balberghe. 

Drempels overwinnen 

De eerste drempel die mensen moeten overwinnen is het schaamtegevoel. ‘Niemand zegt graag dat ze de hulp van een opruimcoach nodig hebben.’ Terwijl dit eigenlijk helemaal niet hoeft, vindt Van Balberghe. Een tweede drempel is de communicatie met de omgeving. Wanneer familie of vrienden een opruimcoach inschakelen wordt vaak na het eerste gesprek al duidelijk dat er frustraties zijn over de communicatie. ‘De communicatie verloopt vaak stroef en mensen begrijpen elkaar niet goed.’ Tijdens de sessies zet Van Balberghe dan ook in op een vlottere communicatie. 

Het inkijkexemplaar en het boek vindt u hier.

[podcast_subscribe id=”4645″]

Posted on by

Luckas Vander Taelen: ‘Diversiteit maakt Brussel net interessant’ #podcast

[podcast_subscribe id=”4645″]

Luckas Vander Taelen, auteur, journalist en Brusselaar, staat uitgebreid stil bij de uitspraak dat sommigen — we noemen geen namen — die door Molenbeek rijden, zich niet meer in België voelen. Voor Vander Taelen is dat toegeven dat men Brussel niet kent. ‘Brussel is een stad met enorm veel diversiteit, misschien wereldwijd wel één van de toppers op dat gebied,’ zegt Vander Taelen met enige trots. Brussel telt meer dan 180 nationaliteiten. Dat biedt enorme mogelijkheden, maar ook uitdagingen. Luckas Vander Taelen neemt ons mee in zijn ideeën voor Brussel.

Posted on by

PODCAST Marc Bossuyt: ‘Het asielbeleid moet niet door rechters worden gedicteerd’

[podcast_subscribe id=”4645″]

Marc Bossuyt, de eerste Commissaris-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen van België, is te gast in de Ertsberg-podcast bij David Geens, naar aanleiding van zijn boek Tussen demagogie en hypocrisie. Herinneringen van de eerste vluchtelingencommissaris. ‘Ik heb er vooral voor willen zorgen dat mensen het asielbeleid beter kunnen begrijpen,’ zegt Bossuyt. Hij vindt dat het asielbeleid terug in handen moet worden genomen door de beleidsmakers en het niet aan rechters toekomt de regels op te stellen.

Niet onfeilbaar

‘Men heeft de neiging om kritiek op rechters als heiligschennis te beschouwen en te doen alsof zij onfeilbaar zijn. Rechters kunnen zich ook vergissen en beseffen soms onvoldoende wat de gevolgen zijn van de rechterlijke beslissing die zij nemen in gevallen met algemene draagwijdte’, zegt Bossuyt. Maar dat is geen louter Belgisch probleem.

‘Dat is typisch voor het mensenrechtendiscours en dus voor het Hof van Straatsburg. Daar zetelen specialisten mensenrechten die soms enkel oog hebben voor dat aspect. Het algemeen belang wordt al eens opgeofferd aan individuele belangen die dat niet altijd evenzeer verdienen.’

Loopt het mis met ons asielbeleid?

‘Toen ik commissaris-generaal voor de vluchtelingen was en de zaken liepen in honderd, was dat de schuld van de Belgische regering die de zaken in het honderd had laten lopen’, vertelt hij. ‘Nu is dat niet meer de schuld van de Belgische regering, maar van Europa. Er moet vooral op het niveau van de richtlijnen van de Europese Unie worden bijgestuurd.’ 

Oekraïne en Joegoslavië

Bossuyt vindt het maar normaal dat we anders omgaan met de menesen uit Oekraïne dan met asielzoekers die hun geluk komen beproeven. Hij vergelijkt de huidigde uitzonderlijke situatie met iets gelijkaardigs waar hij als commissaris-generaal mee geconfronteerd werd: het conflict in Joegoslavië. Daar was hij snel de mening toegedaan dat ze niet in de gewone asielprocedure terecht moesten komen.

‘Een asielprocedure moet het onderscheid maken tussen wie wel en wie niet mag blijven. Voor de Joegoslaven was het duidelijk dat zij niet terug konden, zolang dat conflict duurde. Net zoals hen kunnen de Oekraïners niet terug, komen ze uit Europa en begeven zij zich naar nabijgelegen gebieden.’

Ook de media krijgen een veeg uit de pan, want ze gaan te makkelijk mee in de verhalen die worden verteld. Een goed asielbeleid heeft ook nood aan een goed grenzenbeleid.

Op 28 april gaat Marc Bossuyt in gesprek met Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Sammy Mahdi tijdens de boekvoorstelling van Tussen demagogie en hypocrisie. Inschrijven kan hier. U kunt het boek hier vooruitbestellen. 

Posted on by

Et Alors? Daarom zijn de Fransen zo Frans!

Frankrijk staat dichter bij ons, dan we ons zelf durven voorstellen. Die boude uitspraak is van Trends-journalist Alain Mouton. De ‘weetjeswatcher’ in Joost Houtman merkt op dat we tegelijkertijd heel veel niet weten over het land waar God graag leeft. Ze bundelden hun krachten, wat leidde tot een een boek boordevol weetjes, verhalen, anekdotes en feiten die u achterover doet vallen. Niet moeilijk, want Joost zegt dat Alain ‘meer weet van de Fransen dan de Fransen zelf’. In deze podcast over hun boek Et alors? Waarom de Fransen zo Frans zijn tast David Geens de kleurrijke contouren van het land van de tricolore af. Waarom schreven ze dit boek? Wat is eglitis? En wat is de verhouding van Franstalige België tot hun grote buur? De wereldtaal die het Frans ooit was? Alain Mouton en Joost Houtman vertellen het u in de podcast over Et alors?

Het boek is te koop in de online winkel van Ertsberg.