De coulissen van de Wetstraat

Op 25 januari 1972 jaagt de jonge Waalse landbouwer José Happart een jonge stier, een vijftal biggetjes, kippen en duiven door de gangen van het parlementsgebouw, ‘bijna een klein neerhof’. Aldus Gaston Eyskens, die op dat moment als eerste minister zijn regeerverklaring voorleest in de Senaat. ‘Ge hebt er gewoon geen idee van,’ vertelt achteraf een andere getuige, ‘hoe gezwind zo’n rund de bijna vijftig treden besteeg’.

Het is maar één van de vele anekdotes die De coulissen van de Wetstraat rijk is. Ivan De Vadder grasduint in bijna tweehonderd jaar politieke anekdotes, gaande van de zoektocht naar de ‘juiste’ nationale feestdag tot de bestorming van het  parlementsgebouw in 1920, de koningsdrama’s in de recente politiek, bomaanslagen, (pogingen tot) ontvoering, of het alcoholgebruik in de politiek.  Het boek vertelt ook het verhaal van hoe de simultaanvertaling, die in 1936 wordt geïntroduceerd in Kamer en Senaat, als het ware het land ‘redt’. Franstalige politici krijgen op die manier de kans om naar toespraken van collega’s in het Nederlands te luisteren zonder de taal te moeten leren, wat ‘communautaire rust’ brengt in het halfrond.

De coulissen van de Wetstraat is een boek over de politieke geschiedenis die vaak de boeken niet haalt, tenzij als fait divers, maar die wel het leven van politici en burgers bepaalt. Met als belangrijkste evolutie wellicht de komst van vrouwen in de politiek, die er trouwens een stevige prijs voor betalen.