Archieven: Wp Reviews

Beetje warrig. Veel uitwijdingen. Stilistische trucjes. (Irritant, kun je 1x doen, niet steeds een verhaal beginnen zonder te zeggen over wie het gaat. ) soms ontbreekt informatie. Niet altijd even overtuigend, maar soms wel interessant. En goede redacteur had veel verschil gemaakt denk ik.

Beide nog niet ter hand genomen

Besteld, niet gekregen. En geen responsie op mijn mail

zeer interessant, een echte openbaring

Wat tegengevallen , onvolledig . Wel wat praktische tips voor de volgende aankoop

Ik kende de Spaanse ( in het verborgene) geschiedenis wel , maar het boek , maar dit boek heeft alle feiten nogmaals duidelijk gemaakt.

Zoals wel vaker is de blik van Mia ‘on the mark’ , het leest als zachte boter, maar er is veel scherpte.

Aanrader !

Ik heb het direct weggegooid. Amateuristisch gemaakt en geverfd, in plaaster. BROL.

Helaas berust ook dit boek – net als die van Jona Lendering – op plagiaat. Nu het toepassen van de techniek van de universele klankhelix als kerndoel in het onderwijs geïntroduceerd is, mag voor elke lezer duidelijk zijn, dat taalkundigen als een Marc van Oostendorp en een Nicoline van der Sijs verantwoordelijk zijn voor de verminkte geschiedschrijving van Europa. De auteur gaat nog lang niet ver genoeg met zijn stelling dat het verhaal van de volksverhuizingen een “gedrocht” is. Feit is dat de stad Omer die dezelfde klanken als Rome kent, het eerste ‘Room’ was daar uit een begrip als Germaans het (ge)Romaans helixt. Room verwijst niet alleen naar het katholicisme, maar ook naar de Melkweg. Historici en taalkundigen verzuimen nog steeds het belang van de klankverschuiving op de manier van Goropius Becanus uit te leggen. Hij ontleende zijn naam aan het beroep van zijn moeder: een bakervrouw. Haar link met de Merovingers wordt in dit boek niet uit de doeken gedaan, omdat het patriarchaat – onder wie de auteur – de rol van het matriarchaat in deze contreien niet prijs geeft. Uit het Vlaams helixte het Frans en dus ook de overige Romaanse talen. Dat zet de geschiedenis van de (ge)RO(O)Meinen op zijn kop. Over deze moerasvrouwen rept de auteur met geen woord, terwijl juist deze natuur-, schei-, wis- en sterrenkundigen aan het begrip ‘mero-vinger’ een betekenis gaven. Dat doet de auteur niet ondanks het feit dat hij allang ‘van wanten weet’. Jammer dat een uitgeverij als Ertsberg geen aandacht schenkt aan boeken over de klankhelix, want hieruit put de auteur al ‘zijn’ kennis.

Waarom las ik dit boek?
Toen ik jong was – lang geleden dus – sprak mijn vader eens over die Joris Van Severen en diens Verdinaso, een volgens hem subregionaal, pathetisch bijproduct van de toen heersende ‘tijdgeest’. Ja, maar wat als die man had kunnen beschikken over de huidige sociale media…
Ik stelde me dus nog wat vragen. Meer dan ooit in deze gevaarlijke tijden.
Hoe kon een telg uit de ‘betere burgerij’, goed opgeleid aan het jezuïetencollege Sint-Barbara in Gent, waar ik zelf op de schoolbanken heb gezeten, politiek zo extreem evolueren?
Waar was de kritische geest die we meekregen van de intellectueel hoogstaande paters? Hoe kon hij zo belezen zijn en toch zo verward denken? Hoe kwam hij aan zijn aanhang, terwijl hij, volgens mijn vader, minder sprekerstalent had dan ‘le beau Léon’ (Degrelle).
De auteur heeft dit meesterlijk benaderd. Met chirurgische precisie pelt hij, laagje per laagje, naar de persoonlijkheid van die man, met zijn ambitie, zijn geloof, zijn zwakheden, zijn contradicties. Schitterend boek!