Helaas berust ook dit boek – net als die van Jona Lendering – op plagiaat. Nu het toepassen van de techniek van de universele klankhelix als kerndoel in het onderwijs geïntroduceerd is, mag voor elke lezer duidelijk zijn, dat taalkundigen als een Marc van Oostendorp en een Nicoline van der Sijs verantwoordelijk zijn voor de verminkte geschiedschrijving van Europa. De auteur gaat nog lang niet ver genoeg met zijn stelling dat het verhaal van de volksverhuizingen een “gedrocht” is. Feit is dat de stad Omer die dezelfde klanken als Rome kent, het eerste ‘Room’ was daar uit een begrip als Germaans het (ge)Romaans helixt. Room verwijst niet alleen naar het katholicisme, maar ook naar de Melkweg. Historici en taalkundigen verzuimen nog steeds het belang van de klankverschuiving op de manier van Goropius Becanus uit te leggen. Hij ontleende zijn naam aan het beroep van zijn moeder: een bakervrouw. Haar link met de Merovingers wordt in dit boek niet uit de doeken gedaan, omdat het patriarchaat – onder wie de auteur – de rol van het matriarchaat in deze contreien niet prijs geeft. Uit het Vlaams helixte het Frans en dus ook de overige Romaanse talen. Dat zet de geschiedenis van de (ge)RO(O)Meinen op zijn kop. Over deze moerasvrouwen rept de auteur met geen woord, terwijl juist deze natuur-, schei-, wis- en sterrenkundigen aan het begrip ‘mero-vinger’ een betekenis gaven. Dat doet de auteur niet ondanks het feit dat hij allang ‘van wanten weet’. Jammer dat een uitgeverij als Ertsberg geen aandacht schenkt aan boeken over de klankhelix, want hieruit put de auteur al ‘zijn’ kennis.