Ferdinand Snellaert

Opgeleid als arts in het leger van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden vestigde Ferdinand Augustijn Snellaert (1809-1872) zich midden jaren 1830 in Gent. Daar had hij – zeker in tijden van tyfus en cholera – een drukke praktijk met in hoofdzaak arme patiënten. Hij raakte er bevriend met Jan Frans Willems, de vader van de Vlaamse beweging, en werd al snel een van de tenoren van die beweging.

In 1840 nam Snellaert het initiatief voor de eerste Vlaamse politieke actie: het petitionnement. Overtuigd dat de strijd voor Vlaamse emancipatie meer was dan een culturele strijd, bleef de vrijzinnig-liberale Snellaert ook daarna politiek actief. Hij was onder meer verslaggever van de Vlaamsche Grievencommissie in 1859, ambieerde een schepenambt in Gent, en zocht toenadering over partijgrenzen heen om de Vlaamse eisen politiek aan te kaarten. Als een van de eersten waarschuwde hij tegen al te veel vertrouwen in Duitsland als Vlaamse bondgenoot. Enkel Nederland kon als voorbeeld en steun dienen, meende hij.

Na de dood van Willems in 1846 werd Snellaert zo niet de leider, dan toch een van de belangrijkste figuren binnen de Vlaamse beweging. De eenheid die hij nastreefde tussen de Vlamingen, beoogde hij ook tussen Vlaanderen en Nederland. Dat bracht hem tot een pleidooi voor een spelling die nauwelijks afweek van die van het Noorden, en tot de stichting van de Nederlandsche Taal-en Letterkundige Congressen.

Ludo Stynen beschrijft in deze biogafie op meesterlijke wijze het verhaal van Ferdinand Snellaert en zijn tijd.